Anneke
(31)
Hoe staat ze ervoor? En hoe gaat het verder?
Heb je genoeg zitvlees voor haar persoonlijke
verhaal? Klik dan hier.
Vreemd
kind (Cal) (21)
Klik hier
voor een indringend gedicht van Cal.
TheoThuis
(47)
Heb ik'ut of heb
ik'ut niet? En wat is ut dan? Een zoektocht naar structuur in de chaos!
Altijd Door Helemaal
Door!
Of: De RSI
in mijn koppie!
Lees hier
het wervelende persoonlijke verhaal van Theo.
Myung
(29)
Mijn naam is Myung, ben nu 29 jaar en
ik lijd al vanaf kinds af aan aan ADHD. Inderdaad klopt het dat het niet
meer over gaat. Werd vroeger vaak gepest op school en gediscrimineerd.
Ouders die me niet begrepen, of althans ik had vaak het gevoel dat ze me
niet begrepen. Gelukkig heb ik een vriendin die ook ADD heeft en me goed
begrijpt.
Mijn ouders beginnen me, nu ik volwassen
ben, ineens te begrijpen. Nemen het nu ook serieuzer. Misschien ook omdat
ik volwassen ben. Nu ik volwassen ben, kan ik er ook al veel beter mee
omgaan. Ik heb ook een baan waar ik me gelukkig in thuis voel. Lekker veel
lopen en me bezig kunnen houden. Dit houd ik al 9 jaar vol. En dat is voor
een ADHD'er erg lang.
De kenmerken die ik nog steeds heb zijn:
- dingen niet willen afmaken;
- slordig zijn;
- praten veel praten en praten als een
legpuzzel. Als je begrijp wat ik bedoel;
- ik kan me soms ergens erg op concentreren.
Meestal TE. Zodat ik niet afgeleid word.
- het huishouden gaat gelukkig wel goed.
Ik ben ook voorvrouw van een schoonmaakbedrijf. En dat heb ik daar goed
weten aanwenden. Op m'n werk weten ze ook dat ik ADHD heb. Dit heb ik verteld
op het moment dat de tijd rijp ervoor was. Dus zeker alleen als het de
moeite waard is!!! Erg belangrijk. Niet impulsief dus.
- vroeger gerookt. Nu niet meer.
- me niet kunnen concentreren op veel
dingen: met name als het me niet intereseert.
- niet te lang iets doen. altijd druk
en bezig willen zijn. kan nooit eens rustig stil zitten. Erg veel moeite
mee als ik in de bus zit. Nagels bijten. Dan maar lezen.
- iemand in de rede vallen. Sommige dingen
erg slaapwekkend. Dan verlies ik mijn concentratie.
Ik moet veel plannen. Zelfs dat ik moet
eten of honden uitlaten of piano spelen. Ik heb een things to do today
agenda van Ahrend. Raad ik iedereen aan die deze problemen hebben. Daar
schrijf ik echt alles op. Afspraken die je kan noteren op de achterkant.
Ik raak gefrustreerd als 'er dingen tussendoor' gebeuren die niet op de
planning staan. Soms laat ik zelfs de telefoon rinkelen als ik aan het
eten ben.
Dit lijkt heel veel, maar ik kan er prima
mee omgaan. Over raakt het niet. Zelfs niet met medicijnen. Ik vond het
leuk om dit op te schrijven. Nooit echt gedaan. Ik hoop dat jullie er veel
aan hebben. En graag wil ik een reactie als dat kan. Misschien kan ik jullie
helpen door met andere volwassenen om te gaan of onderzoeken. Vind ik heel
leuk. Dank u wel voor het lezen van m'n verhaal.
Myung
Sander
Hierbij stuur ik je
een klein verhaaltje voor op je website: een chassidische vertelling van
een rabbi uit 1800 ergens uit Polen meen ik. Ik heb erom moeten lachen,
maar het was meer dan humor alleen.
Rabbi
Henoch verhaalde: “Er was eens iemand die vreselijk verstrooid was. Hij
was zo verstrooid dat het hem ’s morgens bij het opstaan zoveel moeite
kostte om zijn kleren bij elkaar te zoeken, dat hij ’s avonds als hij daaraan
dacht, dikwijls bang was om te gaan slapen.
Eens op een avond
vatte hij ten slotte moed, nam potlood en papier en schreef bij het uitkleden
op, waar hij elk kledingstuk had neergelegd.
’s Morgens haalde
hij welgemoed het papier tevoorschijn en las: “mijn muts, hier”,
hij zette haar op; “mijn broek, daar”; hij stapte erin, en zo voorts, tot
hij alles aan had.
“Ja, maar waar
ben ík nu?” vroeg hij zichzelf angstig af, “waar ben ik toch gebleven?”
Tevergeefs zocht en zocht hij, hij kon zichzelf niet vinden. “Zo vergaat
het ons ook”, zei de rabbi.
Zelf heb ik erin gelezen
dat als je je conformeert aan de ‘norm’ je jezelf kwijtraakt. Een ADD/ADHD-er
kan verstrooid of verward zijn, maar is wel een persoon en mag zichzelf
niet kwijtraken door wat de buitenwereld van hem of haar verwacht, de norm.
Peet
(40)
Wervelstorm
Ik voel me net een
wervelstorm,
ben tegen mezelf
niet uitgerust.
Nog voor ik door
de liefde ben ontvlamd,
is die al door me
uitgeblust.
Jeff
(25)
Al 25 jaar vecht ik
tegen mezelf, zit ik al opgesloten in mijn eigen persoonsvorm, heb ik zo
veel vragen en nog maar zo weinig antwoorden, worden mensen gek van mij
en word ik gek van mezelf.
25 Jaar van mislukkingen,
teleurstellingen, (valse) verwijten, afwijzingen. 25 Jaar lang gepest worden,
de grond in geboord worden, aan moeten horen dat mensen je niet moeten,
gedumpt worden door meisjes, uitgelachen worden, horen dat je niet "geschikt"
bent, horen dat mensen je vreemd en raar vinden, te horen krijgen dat je
een watje, een mietje, een sukkel en een loser bent, mensen je gedrag
niet begrijpen, jou niet begrijpen, boze mensen op je af krijgt omdat je
je eigen gang gaat, mensen kwaad worden omdat je te veel vraagt.
25 Jaar onderbroken
worden, niet uit kunnen praten, je gedachten die toch niemand interesseren,
verrot gescholden worden omdat je niet bent zoals je hoort te zijn, 25
jaar lang loze beloftes (van zowel mijn kant als die van andere mensen),
25 jaar lang voor leugenaar uit gemaakt worden, vluchten voor de werkelijkheid/realiteit,
afsluiten van de buitenwereld, mensenschuw, bang voor afwijzing, faalangst,
bang voor verantwoordelijkheden, tv-kijken, muziek luisteren, leerproblemen,
innerlijke onrust, niemand die naar je om kijkt, parasieten om me heen,
misbruik van me laten maken, impulsief, chaotisch, niet administratief,
kinderlijk, onvolwassen.
25 jaar lang verteld
worden dat je te lui bent en niet wilt werken, een loner bent, lelijk
bent, dun/mager bent, al 25 jaar met ADHD leeft en het zelf niet weet.
En dan mag ik niet
kwaad worden/zijn als iemand kritiek op mij levert?...
Kom nou!!! Als er
één iemand is die het recht heeft om kwaad te zijn/worden
dan ben IK dat!
Wolter
(36)
Op 19 september vorig jaar klapte mijn hele
systeem (lichamelijk) eruit en stond ik letterlijk in mijn broek te plassen
en kwam ieder geluid binnen als en granaat die in mijn hoofd ontplofte.
Ik ben daarop naar het ziekenhuis gerend zonder ook maar iemand aan te
kijken en wilde gewoon opgenomen worden, eigenlijk het liefst in een isoleercel
gestopt worden en er nooit meer uitkomen.
Na een dagje opgevangen te zijn werd ik
doorgestuurd naar het RIAGG in Rotterdam. Omdat ik totaal niet wist wat
er met mij aan de hand was dronk ik mij bewusteloos vanaf de tijd totdat
het intake gesprek van het RIAGG. Bij dit gesprek werd razendsnel de conclusie
gemaakt dat ik alcoholist was en niet bij het RIAGG terecht kon maar dat
daarvoor andere instellingen waren. Ik was zo pissig dat ik de beste meneer
maar liet praten maar daar stond ik dus weer.
Het Crisiscentrum Rotterdam gebeld en
gevraagd wat ik nu weer moest doen. Deze raadde mij aan om terug te gaan
naar de huisarts. Omdat deze best achter mij stond heeft hij mij een bloedtest
af laten nemen waaruit bleek dat ik helemaal geen alcoholist was en stuurde
mij terug naar het RIAGG. Aan de andere kant constateerde hij ook wel destructief
gedrag en depressie dus schreef hij Paroxetine (= Seroxat) voor. Daar begon
de hel dus. De eerste week leek het alsof ik een gewicht van 30 ton op
mijn schouders meetorste en kwam in een depressie van een enorme omvang.
Na een week voelde ik gewoon helemaal niets meer en daarna gingen de raketmotoren
weer werken. Ik schoot omhoog en stortte daarna gigantisch neer, iedere
dag een paar keer. Nog even doorgeslikt totdat ik wel op de goede afdeling
van het RIAGG terechtkwam dankzij een psychiater die dankzij mijn zeer
korte intake gesprekken toch al iets van ADHD vermoedde.
Ik moest daarop weer afkicken van de Paroxetine
(volgens ben ik nog niet helemaal dezelfde) en iedereen op het RIAGG was
boos hoe mijn huisarts nu Paroxetine aan iemand als ik kon voorschrijven.
Maar goed, Oxazepam at ik als Smarties en van Temazepam lag ik af en toe
45 minuten, dus ik neem mijn huisarts niets kwalijk.
Het hele onderzoek werd daarna gericht
op ADHD omdat alles (ook bevestigd door een interview met mijn neef) daarnaar
wees.
Op een of andere manier ben ik overal
toch doorheen geslipt in mijn leven. Op mijn 8e kreeg mijn vader een hersenbloeding
dus viel ik niet meer zo op en kon mijn gang gaan. VWO niet afgemaakt natuurlijk
en direct gaan werken toen ik 16 was.
Nu werk ik al vanaf 1987 bij de douane
(met een onderbreking van 6 maanden bedrijfsleider bij een firma van een
vriend) en zie dat ik geluk heb gehad als ik jouw verhaal lees en dat van
vele anderen.
Bij mijn werk deed ik heb ik nog 4,5,6
VWO gedaan (3 vakken en natuurlijk niet afgemaakt). 2 jaar een Podium in
Rotterdam gehad dus kon ik 24 uur per dag bezig zijn als ik in slaap dreigde
te sukkelen door mijn werk.
Ik pas wel op met het iets te positief
zien aan mijn "temperament". Ik heb erg weinig sociale gevoelens en dit
heeft wel verstrekkende gevolgen gehad voor mijn omgeving. Vorig jaar mei
was (buiten mijn huwelijk om wat uiteindelijk stuk ging) mijn vriendin
zwanger van mij en doordat zij iets verkeerds zei (in mijn ogen!) antwoordde
ik direct dat ze het kind dan maar weg moest laten halen.
Ze voelde zich in de steek gelaten en
alleen en dacht dat ze inderdaad niet voor het kind kon zorgen zodat er
vorig jaar mei een abortus was. Dit heeft mijn vriendin nooit kunnen verwerken,
ik dacht wel haar op te kunnen vangen maar het resulteerde toch in een
opname in het ziekenhuis van 7 weken (september vorig jaar) en tot eind
maart heeft ze nog dagverpleging. Haar baan is ze kwijt, om onvoorstelbare
redenen is ze nog steeds mijn vriendin. We zien elkaar eens in de twee
weken een uurtje omdat ik onvoorspelbaar en onberekenbaar ben (woedeaanvallen,
verkeerde interpretaties, aangevallen voelen, enz.).
Ik voel me dus meer een simpel opgejaagd
roofdier dan dat ik iets meer temperament heb. Tijdsbesef heb ik inderdaad
niet en besef van geld ook niet. Misschien is de hulp van mij net op tijd.
Ikzelf wist altijd wel dat er iets fout
zat maar kon dat nooit uitleggen aan iemand. Dat ik 24 uur per dag 85 dingen
tegelijk kon doen "was de aard van het beestje". Werken dus, op sociaal
gebied een nul.
Nu lijkt het of ik 400 jaar heb geleefd
in mijn 36 jaar en ben doodmoe maar mijn hersenen willen van geen stoppen
weten. Ik ben nu vanaf september ziek thuis en heb gelukkig een goede bedrijfsarts
die toevallig net bijgeschoold is in ADHD en het zeker serieus neemt. Hij
remt me af als ik weer wil werken omdat ik me daar weer in kapotloop, nu
zeker.
Door je perfecte site heb ik kunnen begrijpen
wat ik al die jaren onbewust heb onderdrukt en in zekere mate in goede
lijnen heb kunnen leiden. Op een of andere manier net op tijd voordat er
meer destructie plaatsvond.
Jeanine
(32)
Het
prachtige, ontroerende verhaal van Jeanine heeft een eigen pagina gekregen.
Ga ervoor zitten! 't Is absoluut de moeite waard...
Thony
(40)
Vandaag deze site voor het eerst gelezen en
bijna verdronken. Ik weet sinds twee jaar dat ik al 40 jaar ADHD heb. Door
een opmerking van mijn broer toch maar eens naar het Riagg in Amersfoort
geweest voor een onderzoek. En ja hoor, na gesprekken, een oprakeling van
mijn jeugd, school, werk, relaties, geldschulden, drank, drugs en de storm
in mijn hoofd en lijf kwam men tot de conclusie dat ik ADHD heb.
Ik was blij, want nu wist ik wat mij te
doen stond. Maar vervolgens werd ik verschrikkelijk verdrietig, kwaad en
noem zo maar op. Ik heb nu een persoonlijk begeleider bij het Riagg die
mij begrijpt. Hem mag ik te allen tijde mag bellen.
Mijn relatie staat regelmatig onder druk,
omdat mijn vrouw er vaak niet mee om weet te gaan en zich alleen voelt.
Toch gaan we door en boeken we ook wel succes (met zeer veel moeite),
Ik heb altijd in de gezondheidszorg gewerkt
maar veranderde ieder jaar van baan. Soms wel twee, drie keer per jaar).
Met mijn creativiteit en enthousiasme ben ik vaak stimulerend voor anderen
en kan mensen gemakkelijk over de streep trekken. Sinds anderhalf jaar
ben ik manager van een uitzendorganisatie en heb twee filialen onder mijn
hoede. Wie had dat gedacht?
Mijn positieve eigenschappen gebruik ik
voor mijn werk en ik ben er erg gelukkig mee. Ik word gewaardeerd om mijn
enthousiasme en mijn vaak verassende ideeën.
Het is voor het eerst in mijn leven dat
ik voor mijn handicap waardering krijg! Natuurlijk zijn er veel valkuilen
en moet ik regelmatig op mijn hoede zijn, vooral voor mijn stemmingswisselingen.
Ik kan gigantisch uit mijn slof schieten, zeer impulsief zijn, ben bang
en weet niet waarom, noem zo maar op. De storm in mijn hoofd raast nog
steeds, maar door mijn medicijnen zijn de scherpe kantjes eraf.
Toch blijft voorop staan dat ik nu weet
waar dit vandaan komt en ga ik dus "rustig" in een hoekie zitten en wacht
tot het voorbij is.
Ik hoop dat je iets aan mijn succesverhaal,
want zo zie ik het zelf, hebt
Menno
(31)
Ik ben al een chaotisch leven lang een rasechte
ADHD'er, maar het cynische eraan is, is dat ik dit eigenlijk nog maar een
goed half jaar weet. M'n verleden is er een dat bol staat van mislukte
relaties, jobs-van-een-half-jaar en het inwisselen van vrienden met vijanden.
Om precies te zijn: tot september 2001, de Maand van de Diagnose had ik
nog nooit van ADHD gehoord. Zelfs zogenaamd gespecialiseerde en quasi-onbetaalbare
dokters herkenden m'n probleem niet - het enige dat zij konden bedenken
was dat ik, doorgaans een goedgeluimde pijpo, 'depressiva nervosa' had
(què?), 'manisch depressief'' was of dat ze beweerden zèlf
gek en zenuwachtig te worden telkens als ik op consultatie kwam. Het is
dus toevallig dat ik het ADHD-syndroom leerde kennen (m'n 'nieuwe' partners
broer heeft 'het' ook - én het internet natuurlijk) en mezelf eindelijk
duidelijk beschreven zag, als een cliché bijna. Ook die website
van jou heeft me erg geholpen: ik heb namelijk lang gezocht naar literatuur
over ADHD, maar dat bleek een onbegonnen opdracht: wel veel geleuter over
het opvoeden van moeilijke kindertjes, maar niks over volwassen ADHD'ers.
Heb er ook al een zware Rilatinekuur opzitten,
maar, hoewel het hoopvol begon, begon ik er steeds meer negatieve kanten
van te merken: geen eetlust (ben nog magerder geworden dan dat ik al was),
geen - ahum - enkele seksuele interesse (maffe ervaring, trouwens), maar
het hinderlijkste waren de paranoïde paniekaanvallen - zelfs bij vrienden
- en , last but not least een hinderlijke 'overgedrevenheid', 'overmotivatie'
en overfixatie': ik beet me vast in onbelangrijke dingen, terwijl ik die
onbelangrijke dingen vroeger zonder pardon van tafel zou vegen. Nu neem
ik dus geen Rilatine meer, enkele dokters zijn nu aan het onderzoeken welk
medicijn ze me vervolgens gaan toestoppen. Fase drie van het rampenplan.
Ik weet niet hoe het in Nederland zit,
maar hier is ADHD net zo bekend als pakweg Koos Alberts: wel al van gehoord,
maar niet interessant genoeg. Ik ben zelf naar een neuroloog moeten stappen
en hem moeten melden: 'Kijk meneer, ik ben Menno en heb ADHD en dit is
een bundeling teksten uit buitenlandse boeken en websites die het syndroom
uitleggen en pogen er een oplossing voor te vinden. Gelieve ze eens te
bestuderen en me eens terug te bellen. Mooie das trouwens'.
In ieder geval: ook al is de rest van jullie
virtueel, ik heb eindelijk het gevoel dat ik niet meer zo alleen sta (wat
klinken we toch weer evangelisch!) en kan ik m'n achtbaanverleden nu enigszins
in het juiste perspectief zien. Thanks.
Simone
(35)
Ik ben een vrouw van 35 jaar, met een chaotisch
hoofd vol ADHD. Dankzij allerlei onderzoeken ben ik daar een poosje geleden
achter gekomen, ik ben dus niet gek. Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen.
Al zo lang ik me kan herinneren, is mijn
leven een grote aaneenschakeling van chaos en drukte. Op school zeiden
ze dat ik daar niet thuis hoorde, maar omdat we op een heel klein dorpje
woonde, hadden we geen keuze voor een andere school. Thuis was ik niet
welkom, bij vriendjes en vriendinnetjes was ik niet welkom, volgens hun
ouders had ik een slechte invloed op hun kind. Terwijl mijn broers en zus
wel met kinderen speelden, waarbij ik niet mocht meedoen, werd ik heel
erg agressief. Ik begon te slopen, vechten, en ik dreef mensen werkelijk
tot wanhoop.
Bij ons thuis was de sfeer altijd slecht,
mijn ouders hadden altijd ruzie, compleet met vechtpartijen, en zelfmoordpogingen.
Op een nacht ben ik er vandoor gegaan, ik moet toen 7 jaar oud geweest
zijn. Ik ben het dorp uit gelopen, het was die nacht zo donker dat ik de
weg niet kon zien. Ik was zo vreselijk bang, maar wou niet naar huis. Uiteindelijk
ben ik in een weiland beland met een ezel, daar ben ik in slaap gevallen.
De volgende dag den ik daar gevonden door een oude man; "oom Piet". Hij
is met mijn ouders gaan praten, en hij is degene geworden, die mij heeft
opgevoed. Ik bleek heel goed met dieren om te kunnen gaan. En die heb ik
allemaal van hem gekregen, we woonden in twee woonwagens, hij was alles
voor me, en hij liet me merken dat ik iemand was om van te houden. Ik was
gelukkig bij hem en mijn dieren.
De 6e klas van de lagere school heb ik
niet gedaan omdat ik volgens mijn ouders daar te dom voor was. Ik kwam
op het IHNO, waar ik uit verveling de raarste dingen heb uitgehaald. Toen
moest ik naar de streekschool, daar was ik binnen de kortste keer afgetrapt,
want ik was onhandelbaar. Daarna zou ik naar een school gaan voor onhandelbare
kinderen. Mijn engelbewaarder (oom Piet) heeft dat voorkomen, volgens hem
werd mijn gedrag daar alleen maar slechter.
Toen ik in de pubertijd raakte, woonde
ik gedeeltelijk thuis, bij oom Piet en bij mijn zus. Ik ontdekte het uitgaansleven,
en begon te experimenteren met van alles en nog wat. Ook ontmoette ik toen
mijn huidige man; hij kent mij nou van haver tot gort. Ik kwam in een droomwereld
terecht na een heftige vechtparty met mijn moeder. Wij hebben aangifte
gedaan, en met hulp van de huisarts, kreeg ik een eigen huisje. Ik was
toen 17 jaar en mijn vriend ging met mij mee. Dat hij het toen met mij
heeft uitgehouden, snap ik nog steeds niet: ik had straatvrees, was als
de dood voor de bel, en schaamde me dood voor mijn huis.
Ik raakte zwanger, ik was dolgelukkig.
Met psychiaters en thuishulp ging het wel weer. Ik beviel van een prachtige
dochter, Zij bleek ADD te hebben. Toen zij drie jaar was trouwden we, en
op mijn trouwdag bleek ik weer zwanger te zijn: dubbel feest. Na een zware
bevalling beviel ik van een veel te kleine dochter, die constant huilde
en alleen wou slapen als ze mijn hartslag hoorde. Na vier maanden werd
ze met spoed opgenomen in het ziekenhuis omdat ze bijna stikte, ze had
CARA. Ze groeide er gelukkig vrij snel overheen, maar dit kind had aardje
naar mamaatje, de diagnose ADHD werd op vrij jonge leeftijd gesteld. Ondanks
al haar problemen ging het beter met haar. Op de achtste verjaardag van
mijn oudste dochter overleed oom Piet, en mijn wereld stortte opnieuw in.
De thuiszorg heeft het gezin in die tijd
compleet moeten opvangen. Ik raakte weer zwanger en beviel van een gezonde
dochter.
Na de dood van mijn ouders kreeg ik te
horen dat zij waarschijnlijk allebei ADHD hadden, en dankzij gespecialiseerde
thuiszorg heb ik mij laten onderzoeken. keer op keer naar het ziekenhuis
test na test, uitkomst ADHD in een zware vorm, ik ben er nog lang niet,
mijn leven is een grote chaos. Dankzij mijn man heb ik geleerd wat onvoorwaardelijke
liefde is, ik geef het nu door aan mijn kinderen. Mijn wens nu studeren,
want heus ik kan het. Ik word gelukkig door mensen geholpen eindelijk iets
af te maken.
Daarna mijn droom verwezenlijken: een
dierenopvang starten. De puzzelstukjes vallen langzaam maar zeker op zijn
plaats. Ik zou mijn hele leven afhankelijk blijven van hulpverleners, maar
langzaamaan verdwijnt mijn onzekerheid. Ik heb besloten om te vechten,
ik ben het waard.
Ik wil nog even iemand bedanken. Erik
bedankt dat je op mijn brief hebt gereageerd, jij gaf mij het zetje om
weer te gaan leren.
André
(28)
Ik was een verschrikkelijk
onrustig kind. ik stak alles in brand, liep overal tegenaan, viel overal
uit en ik sloeg er meteen op los als iets me niet zinde. Mijn moeder wist
absoluut niet wat ze met me aan moest en gaf me vaak op me klote. Ik kreeg
al snel de indruk dat ik altijd alles fout deed en dat ik niet 'normaal'
was. Ik was een enorme uitslover en was altijd bezig om reacties uit te
lokken, negatief of positief maakte niet uit als er maar gereageerd werd.
Ik had erg last van wisselende stemmingen, ik kon op 1 dag verlegen, hyper,
dromerig, kwaad en verdrietig zijn. Het gejaagde gevoel in mijn buik was
erg vervelend het gevoel dat er ieder moment iets vervelends gaat gebeuren.
Middelbare school
was een drama, ik ging naar het Grafische Lyceum omdat ik gehoord had dat
ik daar veel kon tekenen. Leren en huiswerk maken vond ik verschrikkelijk
en deed ik dus haast nooit. Op het sociale vlak had ik erg veel problemen,
ik snapte mijn klasgenoten niet door problemen met de verwerking van sociale
signalen. Ik was 21 toen ik van school kwam en XTC ontdekte, dat was nog
beter dan blowen. daar werd ik gek genoeg een soort rustig van in mijn
hoofd en tegelijkertijd de perfecte André vol energie. Drinken en
blowen hielpen ook wel, maar XTC, dat sloeg echt alles. Ik had in die tijd
last van een onduidelijk zelfbeeld, ik wist absoluut niet wie ik was. Ik
zat altijd in psychologieboeken te lezen om erachter te komen hoe alles
nu eigenlijk in elkaar zat. Hoe kan dat nou dat je de ene keer verlegen
en in jezelf gekeerd bent, terwijl je op een ander moment loopt te gillen,
hyper en overdreven druk bent?
Mijn eerste baan
was bij de krant, ik moest de advertenties maken. Wat ik me herinner van
die periode is dat ik doordeweeks op de automatische piloot stond en in
het weekend alle remmen los gooide. Mijn tweede baan was bij een uitgeverij,
waar ik na 2 jaar werd ontslagen omdat ik mijn baas gek had gemaakt met
mijn chaotische werkwijze en mijn eigenwijze houding. Ik kon maar niet
wennen aan de werktijden kwam elke dag te laat. Ik maakte lange dagen;
overdag werken, 4 avonden per week kunstacademie van 7 tot 10 en in het
weekend stappen tot vroeg.
Ik werd via een lerares
van de academie aangenomen bij een reclamebureau. Dat ging goed, ik vond
het interessant dus had ik minder problemen met dingen vergeten en concentratie.
Sociaal was het minder, veel piekeren over waarom ik maar niet kan begrijpen
hoe alles elkaar zit, ik snap het niet, ik snap het niet, ik snap het niet.
Social
talk enzo; Ik snap het gewoon niet, hoe hard ik er ook over nadenk.
Mensen die me lachend in de maling zitten te nemen waarna ik een half uur
later pas door had wat er bedoeld werd. Toen de verveling weer toesloeg
kwamen ook de problemen weer. Ik zat uren uit het raam te kijken of surfen
op internet, voor mezelf klooien, alles behalve werken.
Op mijn 25e kwam
ik Marcelle tegen en ben ik na een paar keer in elkaar storten na een avondje
stappen gestopt met XTC. Daarmee was ik een uitlaatklep en medicijn kwijt.
Alle klachten werden heviger; agressie, vergeetachtig, impulsief, chaos,
onrust, kloterig gevoel in mijn buik en ga maar door. Ik ben toen (na aandringen
van Marcelle) naar het RIAGG gegaan. Na een aantal gesprekken met een psycholoog
kreeg ik te horen dat ik misschien ADHD zou kunnen hebben. Toen ze me vertelden
wat daar de symptomen van waren wist ik zeker dat dàt het was en
op weg naar huis heb ik keihard zitten janken. Na wat vragenlijsten en
testen is dit dus bevestigd. Ik ben als een gek alles gaan lezen over ADHD,
het was als een openbaring. Eindelijk wist ik wat er nu aan de hand was
en beter nog; ik was niet gek! Ik had 'gewoon' een neurobiologische afwijking.
Ik werd doorverwezen
naar het dijkzicht ziekenhuis in Rotterdam. Na een paar gesprekken en testen
besloten werd om Ritalin te proberen. Ik kan vertellen dat het werkt, ik
heb nog wel last van ADHD maar in mindere mate en de 'mist' is duidelijk
minder geworden. Het enige vervelende is dat ik er wel wat nerveus van
word maar dat word gelukkig minder. Ik ben nu sinds een jaar freelance
illustrator/vormgever en dat gaat goed, ik kan mijn eigen tijd indelen
en doe werk wat ik leuk vind. Ik vind nog steeds weleens de Brinta in de
koelkast en ik heb nog steeds problemen met sociale signalen maar ik ben
een stuk rustiger en bovenal; ik heb een lekker gevoel over mezelf!
Pjotr
(27)
Ik raak een beetje verward van de informatie
(die ik zo snel als ik kon heb geconsumeerd en toen nog eens en nog eens,
en het laat me niet meer los), ik ben namelijk bang dat als ik bij iemand
anders aangeef dat ik wel eens ADHD zou kunnen hebben ze denken dat ik
nu de ideale excuustruusheb gevonden voor mijn gedrag.
Even in het kort: op de lagere school
zijn er concentratieproblemen bij me geconstateerd, maar ook een bovengemiddelde
intelligentie, vervolgens heb ik alles verknald wat ik maar kon verknallen
qua school en opleiding e.d. en daarna ook met alle banen die ik heb gehad,
alleen in productiewerk ben ik echt goed (lopendebandwerk). Nu werk ik
gedeeltelijk als bureauredakteur (veel internetten i.p.v. werken) en gedeeltelijk
als pakketjesinpakker bij een uitgeverij.
In vijf jaar tijd heb ik zes studies (HBO
+ WO), vier cursussen, een reis naar Australië, drie cd's opgenomen,
een expositie van schilderijen, zes verhuizingen en acht verschillende
wergevers gehad (waaronder een eigen bedrijf wat echt heel erg mislukt
is...), maar naar mijn idee ben ik niet hyperactief, alleen maar een beetje
impulsief, ofzo.
En verder kan ik niet langer dan een half
uurtje tot drie kwartier in een auto zitten of rijden omdat ik dan ga hyperventileren
omdat ik me gekooid voel, zelfde geldt voor een lift of alles wat boven
een derde verdieping gebouwd is. (Hier heb ik gedragstherapie voor gehad,
ik zit nu wel in auto's omdat ik mijn rijbewijs gehaald heb en ik zelf
kan rijden (als een gek)).
De tv staat nooit langer dan vijf minuten
op hetzelfde kanaal, tenzij er weer 'ns oorlog is en ik 18 uur per dag
CNN zit te kijken. Verder ben ik altijd alles kwijt, echt alles! Ik ben
nu aan het verbouwen thuis en als ik een stukje hout afzaag ben ik het
afgezaagde stukje kwijt als ik me even omdraai, mijn collega verbouwer
wordt helemaal gek van me omdat ik al het gereedschap 'verlies', ik vergeet
al mijn afspraken (vrienden en familie klagen dat ik altijd afbel omdat
ik nog even iets moest doen.) en ik heb het idee dat mijn vriendin mijn
leven regelt omdat we altijd HAAR afspraken na moeten komen!
Nog vier dingen; ik speel erg goed gitaar
(en banjo en mandoline en een beetje piano en bas), toen ik nog op school
zat bijna zes uur per dag, en zo geconcentreerd als ik iets nieuws leer
dat mijn benen en nek vaak echt slapen en ik niet overeind kan komen als
ik gestoord wordt (je-weet-wel goh, is het al half drie ik dacht dat het
half twaalf was, jaha, ik kom zo naar bed! enfin twee uur later...)
en ik schilder graag maar alleen met een koptelefoon op met wel dertig
keer dezelfde uitgekauwde, sufgeluisterde cd omdat ik me anders niet kan
concentreren.
verder vind mijn vriendin dat alles 'op-mijn-manier-moet'
terwijl ik zelf vind dat ik niet genoeg ruimte krijg van haar, verder zegt
iedereen die ik ken dat ik altijd zit te tikken en te wiebelen en te nagels
bijten (en dat is ook zo, maar ik heb er geen last van en geen erg in).
Toch nog een paar dingen; in mijn wilde
tijd (van 15 tot ong. 22) was ik vijf dagen in de week dronken, (en niet
een beetje...) en de paar keer dat ik cocaïne heb gerookt was alles
zo scherp en helder en duidelijk en vooral rustig (alles scherp verlicht,
rare ervaring heel erg van geschrokken en dus nooit meer gedaan (want drugs
= slecht) en die twee keer dat ik speed heb gesnoven waren zo intens
overdrive (ik spat uit elkaar...) dat ik de tweede keer helemaal hoteldebotel
raakte en de volgende morgen in het ziekenhuis belandde met hartritmestoornissen
en helemaal in paniek (sneltrein in mijn hoofd terwijl ik lichamelijk helemaal
uitgeput was na twee dagen stappen)
Nu weet je bijna alles van me, het lijkt
wel een biecht, en ik durf eigenlijk niet tegen mezelf te zeggen dat er
misschien wel eens sprake kon zijn van ADHD want ik heb mijn mislukkingen
e.d. altijd voor eigen rekening genomen (ik ben een mislukkeling, of althans
ik zou veel meer moeten kunnen) en als er nu een 'oorzaak' zou zijn dan
vernielt dat mijn 'wereldbeeld'... en heb ik het idee dat ik een excuus
probeer te vinden voor mezelf, zodat 'het' niet mijn schuld is. Enfin zoals
ik al zei, de informatie op jouw site verwart me een beetje.
En ik schaam me een beetje omdat ik dit
nog echt ga versturen ook, ik wil je niet claimen ofzo of problemen bij
je neer leggen, ik wil; ik wil helemaal niets, ik wil alleen maar mijn
verhaal kwijt, ik hoop niet dat je dat erg vindt.
Rachel
(24)
Ik ben 24 jaar, en heb ADHD en het leuke of
juist niet is dat mijn partner het ook heeft, dat is erg gezellig, maar
soms barst de bom en wordt het halve huis verbouwd, dus wij schaffen op
voorhand al spullen aan die makkelijk en niet te duur vervangbaar zijn.
We gaan naar Ikea e.d. Je moet toch wat! Ik ben er net achter gekomen dat
ik ADHD heb, pas 1 jaar geleden.
Ik bedoel ik was wel altijd anders dan
andere kinderen, maar de meesten vonden dat juist leuk. Ik was een baby
die nogal moeilijk geboren kon worden, ik moest met de vacuum gehaald worden
en mijn moeder was na de bevalling compleet van de wereld. Ik kon al lopen
en praten toen ik 1 jaar was. Als mijn ouders gezellig met mij weg waren
dan was ik altijd verdwenen en stond ontzettend te kwekken met iedereen,
en iedereen vond mij zooo gezellig. dus er waren ook geen problemen ofzo.
Toen ik ouder werd en naar de kleuterschool
ging, bleek dat ik i.p.v. 2 jaar zoals al mij vrienden 3 jaar moest blijven
op de kleuterschool, ik was namelijk te speels, mijn ouders mochten zelf
weten wat ze deden en lieten mij dus daar, wat een verdriet had ik zeg.
Ik was een kind dat gauw huilde en als
mijn vriendinnen lelijk tegen mij deden kon ik dat niet verkroppen, vreselijk
was dat, ik voelde mij zo anders, en dat ging zo door op de lagere school.
Ik werd wel eens gepest, en was daar altijd heel erg verdrietig om, toch
bij
volwassen mensen viel ik erg in de smaak
ik was erg speels, druk en grappig, iedereen moest altijd zo om mij lachen,
heerlijk was dat. Voor hen was ik een heel leuk kind.
Op school kwam ik altijd op voor kinderen
die echt gepest werden, dus ook nergens bij hoorden, ik begreep echt niet
dat die
kinderen dat deden en ik begrijp het nu
nog niet. De middelbare school was best leuk, ik begon met een advies VWO
aan de opleiding HAVO, om later toch maar naar de MAVO te gaan. Tja ik
kletste 5 kwartier in een uur, lette nooit op en wist nooit waar de leraar
het over had, en hoe wist iedereen in godsnaam dat we ons boek open moesten
doen, of dat we een proefwerk hadden.
Ik was ook op school een lolbroek, ik
was op de middelbare school best populair. Ik was brutaal en werd vaak
de klas uitgestuurd, op de een of andere manier werd het van mij geaccepteerd.
Ik ben in 1 keer geslaagd voor de MAVO en ben toen naar de MBO gegaan.
Wat een ramp was dat zeg, er waren veel leraren van de oude stempel, die
een strak regime waardeerden. Dat staat echt niet in mijn woordenboek.
Dat is voor mij onrecht, ik vond dat zij misbruik maakte van hun functie
en boven ons wilden staan, ik was
volkomen tegendraads. Bijna geschorst,
ik was de brutaalste van de klas en daar werd dat niet gewaardeerd. Ik
ben ook in 1 keer geslaagd voor de MBO.
Ik heb nu eindelijk een leuke baan waarbij
ik mijzelf kan zijn. Het enige waar ik echt lang over heb gedaan is mijn
rijbewijs, 5x examen moeten doen, maar ik heb hem, wat een vrijheid, heerlijk.
Ik ben echt met de verkeerde vrienden omgegaan en heb alles gedaan wat
god verboden heeft (kicks). Nu ben ik 24 en woon ik dus samen met een jongen
die ook ADHD heeft. Dat is erg moeilijk! Ik gebruik sinds twee weken Ritallin,
hij nog niet. Ik moet dus nog maar zien hoe dat allemaal gaat. We gaan
wel apart wonen, omdat we dan meer rust hebben. Ik ben blij dat ik weet
dat ik het heb, alles valt op zijn plaats, niet alleen wat ik net verteld
heb, maar nog veel en veel meer, maar anders wordt dit mailtje echt veel
en veel te lang.
Erik
(26 jaar)
Even mijn verhaaltje in een aparte stijl.
Ik heb ook onlangs te horen gekregen dat ik ADHD of iets in die richting
heb. Dat was eigenlijk geen verrassing. Alleen heb ik ADHD heel postief
gebruikt! En dat is iets wat ik tegen de wereld wil vertellen. Ik wil dat
op tv zeggen in een talkshow ik wil dat mensen met ADHD hier iets van leren.
ADHD hoeft echt niet altijd slecht te zijn. Waar kan ik nog meer mijn verhaal
kwijt en misschien mensen er mee helpen?
Je gaat naar LOM-onderwijs want je kan
niet stilzitten en rekenen. Je bent anders dan de rest en je weet het ook.
Je vraagt je de hele tijd af van wat is er met mij.... Er is zeker iets
met mij. Maar je komt er niet achter wat. Je gaat je ontwikkelen en komt
er achter dat jou empathie-vermogen (inleven in andermans gevoelens) vele
malen hoger ligt dan bij andere personen. Je ontwikkelt een enorm goede
communicatievoering. Je praat met alles en iedereen. Je persoonlijkheid
groeit, alleen heb je nog steeds problemen met leren en dat lukt dus ook
echt niet. Je ontwikkelt wel door in emoties en begrijpt andere mensen
als geen ander. Je wordt een bijzondere persoonlijkheid, maar zonder algemene
kennis. Je wordt een persoonlijkheid die kan omgaan met mensen als geen
ander. Je kan luisteren en ook echt horen wat mensen zeggen ookal zeggen
ze het niet of zeggen ze het tegenovergestelde. Je kan
oplossingen bieden voor veel mensen. Je
lijkt alles te voelen, ik weet dat het niet kan, maar ik ervaar het wel
zo. Dit loopt de spuigaten uit, dus je gaat je aanpassen en niet alles
"voelen" je gaat geselecteerd aan het werk. Je hebt een heel hoog EQ.
Ik ben 26 en heb een MBO-opleiding (in
de hulpverlening en ik heb gewerkt met kinderen die ADHD hebben en dan
zeg je al van ik vind het zo herkenbaar zo ben ik ook geweest maar die
diagnose heb je niet, dus dan heb je ADHD ook niet...) en een ICT-opleiding...
En dat gaat best goed alleen leidingevende doen soms dingen echt verkeerd...
Ook zit ik nu in de politiek en val daar op door mijn communicatie en manier
van werken. Mijn communicatie is ook in niveau toegenomen. Misschien een
toekomst in het verschiet als wethouder? Wie weet ik pas me wel aan...
Ik ben nu 26 en heb nu officieel te horen gekregen dat ik ADHD, of iets
in die richting heb. Nu kan ik echt alles op zijn plaats zetten. Ik ben
wel een doorzetter en krijg heel veel voor elkaar: wel op een eigen manier
wat vaak mensen stoort maar ok, nobody is perfect! Alleen kun je van ADHD
ook wel wat voordeel van hebben... maar ook nadelen en als je die beide
weet van jezelf dan ben je sterk. Alleen is het een zware tocht om daar
achter te komen maar het resultaat geeft opluchting en extra kracht. Jij
doet het op een manier die alleen een ADHD'er kan begrijpen.
Sanne
(50 jaar)
Wat gebeurt
er zoal als je een antwoord vindt op al je vragen... Lees hier
de aangrijpende reactie van Sanne.
Monique
(32 jaar)
Ik
ben dus een volwassene met ADHD. Ik ben blij omdat ik eindelijk weet waarom
ik me altijd anders dan andere voel.
Ik
zal proberen om bij het begin te beginnen (wat ik me herinner). Als peuter
wist ik me altijd op te dringen aan mensen, lekker spontaan en ik kon vreselijk
goed zeuren dus kreeg dus vaak mijn zin. Op de lagere school stond er standaard
op mijn rapport dat ik beter moest opletten en wat minder naar de vogeltjes
moest kijken. Echt intelligent ben ik niet en nooit geweest maar lezen
was echt een grote hobby van me. Als puber begon ik me te ontwikkelen en
maakte kennis met uitgaan, drank en jongens. Ik had een nieuwe hobby. Diep
in me was er altijd dat onzekere nerveuze meisje.
Jaren
gingen voorbij, ontzettend veel baantje is kan ze gewoon niet allemaal
meer opnoemen, hetzelfde gold voor de vriendjes.
Rampzalig
was ik.
Op
mijn 22 leerde ik mijn man kennen, de rust zelve. Door zijn karakter werd
ik eigenlijk gedwongen om nou eens te kijken wie en wat ik was en wat ik
met mijn leven wilde. Dat ging dus niet ik had altijd vreselijk hoofdpijn
en begon een straatfobie te krijgen en sloot me op in huis; ik zag het
echt niet meer zitten. Zelfs de hond uitlaten was een probleem.
Mijn
man heeft samen met mij ontzettend geknokt om er bovenop te komen. Dit
heeft lang geduurd maar voor 80% gaat het weer.
Ondertussen
ben ik getrouwd met mijn redder in nood en hebben we twee mooie dochters.
Maar een heleboel klachten bleven...
Onzeker,
onrustig, wispelturig, eerst doen dan denken en noem maar op.
Mijn
oudste dochter bleek, na lang rondklooien met haar, ADHD te hebben en zij
begon met Ritalin. Op aanraden van vrienden die bekend zijn met ADHD heb
ik voor mezelf een afspraak met een psychiater gemaakt, want er waren heel
veel symptomen die ook op mij sloegen. Vele gesprekken volgden. En ja hoor:
ik heb dus ook ADHD.
Nu
ben ik begonnen met Ritalin. Geweldig, kan ik zeggen. De kast in mijn hoofd
werd opgeruimd en ik ben nu in staat om verstandigere keuzes te maken en
eerst te denken alvorens te doen. Het nerveuze monstertje in me slaapt
nu.
Theo
Stam over het
ACTIECOMITÉ ADHD
Ik ben
van m´n leven nooit politiek actief geweest (zwevende kiezer) tot
zo´n 2 jaar geleden. Ik sloot me aan bij de SP, daar ik dacht dat
ze daar wel met onze problematiek aan de slag zouden gaan!
13-01-2000 leek
het erop dat dit zou gaan lukken, ik had namelijk op een "Alles Kids"-vergadering
in Rotterdam de ADHD-problematiek aangehaald en het daarbij aanwezige Tweede-Kamerlid
Agnes Kant wou na afloop met mij apart praten waarbij zij het startschot
gaf voor dat ze meer wilde weten hierover! Wij lieten hier geen gras over
groeien en richtten meteen COMITÉ ADHD op en ik ben met m´n
zoon al vrij snel na oprichting actie gaan voeren in Waddinxveen waar een
logeerhuis voor kinderen met ADHD van 6 tot 12 jaar gesloten dreigde te
worden! En met succes hebben wij ons steentje bijgedragen dat dit nu nog
bestaat zij het in samenwerkingsverband met de instelling! Op de vele vergaderingen,
waarin ook een ex-Riagg medewerkster zat, bespraken we veel plannen over
wat er zou moeten veranderen! Ook met veel lotgenoten contact gehad en
nu nog!
Door onze keiharde
benadering hebben we binnen het Utrechtse flink wat beroering teweeg gebracht
omdat wij met keiharde feiten en argumenten de deskundigen voor paal zetten,
met het gevolg dat zij in paniek de provincie belden voor meer middelen
(hetgeen bij één instelling voorzover wij weten gelukt is!!!).
Alles deden wijzelf
en we zijn bijna één jaar met de SP bezig geweest om hun
interne belofte´s na te laten komen!!! Op precies 13-01-2001, één
jaar na de oprichting COMITÉ ADHD, zijn wij met z´n allen
uit onvrede uit de SP gestapt en hebben het voortgezet onder ACTIECOMITÉ
ADHD. Nu zijn we de directie jeugdzorg aan het aanpakken bundelen de krachten
van diverse clubs met overlappende problemen. Dit alles doen wij op geheel
eigen kosten, één of andere subsidie zal je ook weer monddood
maken want je dient dan net als de Vereniging Balans in het poldermodel
te passen! En daar passen wij voor, ook de media is voor ons geen alternatief
al zij het alleen maar dat je door verknipte verhalen een heel verkeerd
beeld kan krijgen! Een eigen opgesteld actiepapier uitdelen is goedkoop
en kan niet versleuteld worden! Zoals je gezien zult hebben gaan wij de
moeilijkste onderwerpen waar taboe op heerst niet uit de weg!
Toch probeert men
ons op de meest walgelijke wijze te beschadigen c.q. uit te schakelen,
wat bij ons de woede en strijdvaardigheid weer doet toenemen! Afgelopen
week zijn wij, ik en mijn vrouwelijke maatje, nog op voorlichtingsavond
voor ADHD-kinderen en volwassenen in Groene Hart Ziekenhuis te Gouda geweest
en hebben daar flink van leer getrokken tegen onzin die eruit gekraamd
werd! Feit is dat het voor de jongeren die rond de pubertijd nu zitten
allemaal te laat komt, toch vinden wij dat onze ervaringen voor komende
generaties niet verloren mogen gaan en ja al is de waarheid hard wij zien
het als een verplichting een leefbaarder samenleving te krijgen! Hier in
provincie Utrecht is het aantal suïcides onder jongeren boven landelijke
gemiddelde! Niemand schijnt zich van verantwoordelijken hier iets van aan
te trekken. Wij wel, wij pikken het niet meer. Er is al genoeg ellende
en er zijn al te veel slachtoffers gevallen!!!
Nou dat was een
hele hap, Anne-Marie, wat mij betreft is de tijd voorbij dat ze over ons
praten. Vanaf nu mét ons, willen ze
daadwerkelijk hulpverlenen! Groetjes van Hyperactief (Theo Stam) coördinator
v ACTIECOMITÉ ADHD.
René
(42 jaar)
Vandaag
Als gedachten bruisen, wie stopt ze dan?
Als afspraken vervagen, wie herinnert
ze zich dan?
Als je weer eens te laat bent, welke smoes
helpt je dan?
Als je je 'Niet Vergeten' lijstje kwijt
bent, wie zoekt het dan?
Als je bureau een puinhoop is, wie schept
dan orde?
Als de deadlines verstreken zijn, wie
verzet ze dan?
Als er iets moet worden georganiseerd,
wie doet dat dan?
Als je weer eens naar bed moet, wie stuurt
je dan?
Morgen doe ik het beter, morgen lukt het
me wel...
Lig ik dan eindelijk in bed, dan gaan mijn
gedachten
weer bruisen en ik besef het....
morgen is vandaag!!!!
Jan
(54 jaar)
Klik hier
voor het voor het (lange) verhaal van Jan die zich even aan het superfocussen
was. :-)
Hij ziet reacties/contacten
of wat dan ook met belangstelling tegemoet. Dus schrijf
hem!
Cas
(43 jaar)
Ik was nogal ondersteboven
van het verhaal van Hein omdat mij dezelfde ramp overkomen
is. Ook ik heb ADHD en ben degene verloren die ik niet kan missen. Tegen
beter weten in hoop je toch dat het weer goed komt.
Mijn verhaal schrijven
lukt nog niet, maar toch mag je dit berichtje plaatsen. Kijk zelf maar
waar je hem zet.
Hartelijk bedankt
voor deze webpage. Nergens heb ik zo veel herkenning gevonden als hier.
Vooral de rubriek Lachen met ADHD is onmisbaar geworden. Als ik
iemand moet uitleggen wat ADHD is, laat ik hem "Je weet dat je ADHD
hebt als..." lezen. DAT snappen ze.
De cartoon van Sigmund
onderaan Therapie
en Coaching is precies wat ik nodig had. Ik heb hem uitgeprint
en voorzien van " groeten van Cas" naar mijn schrink gestuurt. Heeft hij
ook een keer een leuke dag... Misschien snapt hij hierdoor waar het probleem
zit.
Hij zal het in ieder
geval waarderen. Is deze misschien als poster verkrijgbaar? De prijs is
niet interessant.
Ga zo door!
Hilde
(26 jaar)
Het was zo leuk om ein-de-lijk
eens wat te lezen over iets wat ik al jarenlang voelde, maar niet kon plaatsen.
Ik ben 26 en woon net een jaar samen met een lieve en rustige jongen, een
héél stipt iemand. Allemaal wat ik niét ben en eigenlijk
heb ik net dat tegengewicht nodig.
Op school ben ik
altijd een ramp geweest, wat er buiten gebeurde of wat de persoon die naast
me zat te vertellen had, dat was allemaal veel interessanter, het boeide
allemaal maar zo even, ik haatte dat saaie monotone van lessen, had altijd
zin in iets anders en dan stilzitten op een stoel... alsmaar wiebelen en
dan aan mijn haar prullen, een pen stukbijten, tekeningetjes maken, en
veel praten, tot grote ergernis van iedereen. Op rapporten stond altijd
hetzelfde, Hilde kan wel, maar wil niet, ze is slim genoeg maar héél
lui. En dan de tranen achteraf, want ik wilde wél, het lukte alleen
niet. Goede voornemens waren er bij ieder schooljaar en na de lagere school
werd het er niet beter op. Je moést bepaalde dingen uit je hoofd
leren en dat lukte compleet niet. Toetsen leerde ik haast nooit, ik las
alles snel voor ik ging slapen (op het allerlaatste moment dus, en vaak
dan nog eens de rest op de bus), ik kon ook nooit een planning maken om
iets te studeren. Dan kregen we een blad met enkele weken op afgebeeld
die voorafgingen aan de examens en dan had ik zoiets van 'wat moet ik hiermee,
ik weet niet eens wat ik hier moet schrijven'. Mijn broer die was dan weer
het schoolvoorbeeld van uit het hoofd leren en studeren, ik moest het zo
'snappen' in de klas en er dan mee verder kunnen tot op het einde van het
schooljaar, als er studeren aan te pas kwam, draaide het uit op niets.
Vakken als Wiskunde waren zalig, die dingen moest je gewoon begrijpen en
je kon mee vanuit jezelf. Opgelegde dingen zoals geschiendenis of aardrijkskunde
waren een complete ramp. Huilend heb ik een herexamen afgelegd van dat
laatste, niet begrijpend wat de leraar bedoelde met zijn vragen. Ik zat
er compleet onderdoor. Toch heb ik hogere studies gedaan, maar dan na veel
vallen en opstaan. Psychologie interesseerde me wel, maar dan kreeg je
er helaas ook een heleboel saaie vakken bij en dus lukte dat niet. De lessen
waren verschrikkelijk saai en veel te rumoerig met zo'n 400 anderen. Gelukkig
kwam ik in contact met iemand die een leuke en vooral kleine school kende
voor sociale wetenschappen. met lessen die leuk en praktisch waren, die
een uitdaging vormden en me echt prikkelden, die mijn aandacht trokken.
Telkens maar een voormiddag, net lang genoeg dus, en dan tijdens de pauze
vlug een sigaretje roken om er weer tegen te kunnen. De examens waren natuurlijk
wel een ramp, maar de vakken kende ik door tijdens het jaar actief mee
te werken in de les, dus een echte studiedruk was er niet. En een eindwerk
heb ik wonder boven wonder tijdig afgekregen, al was ik er wel het laatst
aan begonnen (terwijl iedereen al bijna halfweg was) en was het maar net
de dag zelf gedrukt geraakt. Schrijven doe ik gelukkig wél graag,
woorden komen op papier veel minder rommelig over dan in het echt, al typ
ik uit enthousiasme al eens wat letters door elkaar. Als ik praat spring
ik al eens van de hak op de tak, gebruik vaak een fout woord en nog terwijl
ik het zeg, wil ik mezelf al corrigeren. Soms zorgt dat voor hilariteit
en dan vooral op mijn werk. Ik ben al drie jaar zaakvoerder van een speelgoedwinkel
en al verloopt iedere dag even hectisch, mijn collega's kennen me zo onderhand
wel en vinden het 'best wel stimuleren' al kom ik soms tegen sluitingstijd
nog af met voorstellen, dan moeten ze me intomen met 'morgen is er wel
weer een dag'. Als ik iets in mijn hoofd heb/krijg, dan moet dat nu gebeuren,
stel je voor dat het morgen niet doorgaat of ik het vergeten ben. Op mijn
werk is het nooit saai, iedere dag is anders, doordat je steeds verschillende
mensen in je winkel hebt en andere situaties meemaakt. Geen bureauwerk
voor mij!!!
's Avonds ben ik
dan wel steeds blij rust te vinden thuis, zonder felle tl-lampen de hele
dag en zonder de radio die voortdurend liedjes uitbraakt, geen huilende
kinderen om me heen. Ik doe mijn werk graag, anders hield ik die drukte
waarschijnlijk niet vol, al heb ik aan de andere kant die drukte ook nodig,
na een week of twee vakantie snàk ik naar mijn winkel en alle drukte
eromheen. Een planning maken blijft een ramp, maar die maak ik dan samen
met collega's. Thuis is pas gebleken hoeveel moeite ik heb met afspraken
maken. Op tijd thuis zijn van mijn werk is een ramp. Afspreken om dan even
te bellen als ik later vertrek dan anders, dat was een mooi voornemen,
maar dat vergat ik al wel eens. Met soms ruzie tot gevolg. Dat is het enige
waar we al eens woorden over hebben, dat ik totaal geen tijdsbesef heb
en maar voortraas, dat ik geen rekening hou met een ander. Een horloge
helpt niet, daar let ik niet op of net teveel uit angst om te laat te zijn,
waardoor ik andere dingen vergeet te doen en me ongelukkig voel. Eten doe
ik snelsnel en vaak veel te veel, gaan winkelen is een ramp zonder boodschappenlijstje.
Mijn vriend kookt (Hoera) en stuurt me dan winkelen. Nu weet hij dus dat
groenten en fruit bijeen moeten staan op dat lijstje, net zoals de diepvriesspullen
en vlees enzo. Eerder liep ik zo te dwalen in de winkel, om tot viermaal
toe wéér naar de groenten te moeten, ik las niet verder en
werkte alles letterlijk één voor één af, uit
angst om iets te vergeten. Een bestelling in de frituur... de hele tijd
hardop prevelen wat ik allemaal moet bestellen uit angst te vergeten, en
als het dan mijn beurt is bestel ik een 'korte' friet i.p.v. een kleine
friet, dan struikel ik over mijn woorden. Plannen voor een vrije dag? Ik
zie wel wat die dag brengt, ik weet niks op voorhand. 's Middags beslis
ik onverwacht iemand te gaan bezoeken die 100 km verder woont, terwijl
ik de weg niet weet. Mensen leggen me de weg uit, en ik smeek ze om het
op te schrijven, ik onthou het niet. Ik lijk op dat moment chaos te zoeken,
maar ik dacht er niet bij na. Altijd doen, niet denken. Voor veel mensen
ben ik vreselijk vermoeiend, ik denk dan ook niet dat ik met iemand als
mezelf zou kunnen leven. Ik zou kunnen blijven vertellen, er zijn honderden
anekdotes. Maar ik was gewoon blij te weten/lezen dat er nog mensen zijn
die dit hebben. Misschien heb ik geen ADHD (ik heb me immers nog niet aangemeld
bij een ervaren dokter), maar toch heeft het lezen van jullie verhalen
me 'gerustgesteld' dat ik niet gek ben, al voel ik me al sinds kleinsaf
anders dan de rest van de klas en werd ik daar vaak op gewezen.
Loes
Hoera, ook een site
met specifieke aandacht voor vrouwen met ADHD! Zelf heb ik al ADHD zolang
ik me kan herinneren, verder heb ik juist dankzij de ADHD zes kinderen
opgevoed of ben daar nog mee bezig. Juist door de grote hoeveelheid energie
kon ik dat aan (tot voor een paar jaar had ik er een zware baan naast).
Wat is nou leuker, een moeder die gek mee kan doen en nooit uitgeput is
of een ouder die alles traag en efficiënt wil doen? Het lot of het
toeval, net zoals je wilt, heeft mij van de zes kids er vijf met ADHD toegedacht.
Pas tijdens de zesde zwangerschap werd me verteld dat een en ander erfelijk
is. Voor die tijd had ieder persoon er zo zijn eigen mening over positief
en vooral negatief. Alhoewel ADHD voor vele stormen in je leven zorgt en
er soms met studies meer vallen dan opstaan aan te pas komt zou ik de ADHD
niet willen missen, het levert namelijk ook veel leuke dingen op. Vooral
de creativiteit van deze kids is zo geweldig (oké, soms ook gevaarlijk).
Hopelijk heb je iets aan de reactie van een alleenstaande moeder met ADHD.
Merijn
(31 jaar)
Hallo, Nu ik enigszins
ingelezen begin te raken in het fenomeen, durf ik te concluderen dat we
de Ferrari onder de psychiatrische stoornissen bebben. 36 Uur geleden had
ik nog een knetterende grafdepressie met suïcidale trekjes (maak je
niet druk, de depressie had suïcidale trekjes, ik niet) en gisteravond
stond ik alweer leutig bij felix meritis met mensen te ouwehoeren over
kunst en anoniem sperma, waar het debat over ging.
Psychiaters zijn
over het algemeen nog niet aan het idee gewend dat iemand in vijf minuten
een goed humeur op kan bouwen.
Verder is alles
op het ogenblik tamelijk ingewikkeld, ook mijn behandeling bij Het Riagg.
Als ik naar de tandarts ga wil ik ook niet hoeven uitleggen hoe je een
boor hanteert.
Psychiaters zijn
misschien erg goed in scheikunde, Maar van "wiring & firing" lijken
ze nog weinig te begrijpen.
Voor het overige
zit ik wel vol goede moed, & ik bied je hierbij ook mijn medewerking
aan betreffende het informeren van de wereld over ADHD, als het stof bij
mij enigszins is neergedaald. Ik heb het idee dat als we de huidige hype
een beetje bijsturen, we over drie maanden de eerste personeelsadvertenties
in de krant zien staan waar ADHD (naast MCSE Sap Oracle etc.) bij de functie-eisen
vermeld staat.
Klik
op het handje voor nog meer persoonlijke verhalen...
Wat is ADHD?
| ADD of ADHD? | ADHD
bij vrouwen | Onderzoeksresultaten
|
Ritalin, ja
of nee? | Therapie en coaching |
Literatuur
| Uit de media | Voeding
en gedrag | Partners | Nieuws
|
Hoera |
Jagers
in een boerenwereld |
ADHD en creativiteit
|
ADHD
en hoogbegaafdheid | Beroemde AD(H)D'ers
| Lachen om ADHD |
Persoonlijke
verhalen |
Checklist
| Diagnosecriteria |
Weet wat
je hebt! | Maak werk van werk! |
Hou
de moed erin! | Maak contact! | Werk
aan je relatie! |
Verwarring
en overlap | Bipolaire stoornissen
| Angst & Dwang (OCS) |
Gilles
de la Tourette | Borderline
|
Autisme (PDD) |
Hypersensitiviteit
| Dyslexie |
Hyperactieve
links |
Praathoek
| E-mailcontact |
Site-overzicht
| Recentelijk
geüpdatet | Zoeken
©
Deze
site is samengesteld, vertaald en bewerkt door Anne-Marie van der Gouw.
Niets
van deze website mag worden overgenomen voor hergebruik op Internet of
in andere media,
zonder
mijn uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming.
Bovendien
sta ik niet toe dat er munt geslagen wordt uit mijn werk!
Zie: Kees
Krijnen!
Verantwoording
